Josée van de Putte is mijn naam. Ik ben geboren op het eiland Walcheren in Oost-en west Souburg als de laatste van zes kinderen. Mijn vader komt uit een oud Zeeuws boerengeslacht, de familie van de Putte komt oorspronkelijk bij Antwerpen vandaan. Mijn moeder, Corrie Carlier, komt uit Domburg.
In Middelburg heb ik het VWO en de Pedagogische Akademie gedaan. Na een paar jaar voor de klas heb ik het onderwijs verruild voor de theologie. Ik ben, wat men noemt, een late roeping. Ik heb tijdens mijn opleiding ook gewerkt op verschillende plaatsen in Nederland en in Belgie, en heb gestudeerd in Brussel en in Amsterdam. Ik heb een aantal jaren gewerkt als instellingspredikant en stond voor de klas (VWO) als leraar godsdienst op een katholieke school in Haarlem. In 1990 werd ik predikant van de SoW-gemeente Badhoevedorp. In 2001 verruilde ik die plek voor Laren/Eemnes en vanaf januari dus weer in Zeeland. Al met al al bijna 23 jaar dominee.
Ik houd van dit bijzondere ambt, van mensen en bovenal van de verhalen die ons doorgegeven zijn. De taal, de structuur, de achtergond van de bijbel, die bonte verzameling boeken, heeft me altijd gefascineerd. Er staat alles in wat de moeite waard is en ik raak er nooit op uitgekeken, altijd weer andere accenten, andere bewegingen die opvallen en altijd weer een andere betekenis, simpel omdat niet het boek, maar ik als lezer verander en groei.
In mijn studie heb ik veel accent gelegd op het Oude testament en op het hebreeuws. Daarnaast was ik ook gefascineerd door de dogmatiek. Ik had dat misschien ook nodig toen. Dat bouwsel van de geloofsleer. Als je de structuren daarvan ontdekt dan heb je toegang tot veel denkers over geloven. Die fascinatie is sterk verminderd in de afgelopen jaar. Dat heeft ook te maken met mijn moeite soms met het woordje geloof als een pakket dat je wel of niet hebt, als een systeem van gedachten of zekerheden. Voor mij is geloof iets dat gebeurt, je wordt af en toe uitgetild boven het dagelijks leven, je wordt geraakt, je leven krijgt ineens een diepe dimensie. Dat zijn voor mij aanrakingen van de Heilige Geest. Een ontmoeting kan je soms op een beslissend kruispunt brengen, een verlies kan je doen beseffen dat God je draagt. En daar gebeurt dan voor mij wat ik geloven noem. Een werkwoord.. Geloven is vertrouwen geven aan die Ene die dat werkelijk niet zal beschamen, aan die Ene die te vertrouwen is.
Dat maakt mij ook altijd nieuwsgierig naar mensen en hoe zij hun eigen werkelijkheid ervaren. Hoe geloven een rol speelt.
Ik vind het een voorrecht dat ik mensen mag ontmoeten in het kader van dat geloven en ik ben altijd ontroerd over wat er in de relatie van een mens op haar zoektocht naar God gebeurt.De kerk heeft dat voorrecht nog, dat er tijd is om te luisteren , om het oor te zijn voor mensen, en ze mag dat doen omdat God zelf degene is die luistert.
Ik ben in Wemeldinge nog maar een krap half jaar aan het werk, maar ik voel me al meer thuis dan ik had gedacht. Samen met mijn man Bob Kosian en onze dochters Josine en Jiske hebben we steeds meer het gevoel gekregen dat we een goede overstap hebben gemaakt. IK ervaar de PG Wemeldinge als een groep betrokken mensen die actief en open naar de wereld het kerk-zijn inhoud wil geven. Dat ik ook predikant van Kattendijke mag zijn, vind ik bijzonder. Bijzonder om te zien hoe een kleine gemeente toch alle taken die nodig zijn kan verrichten.
Het eerste half jaar zit er op: ik heb veel mensen leren kennen, jongeren en ouderen en op allerlei manieren kennis gemaakt met het vele wat er in gebeurt in dit dorp. Ik zie de samenwerking tussen predikant en gemeente dan ook met veel vertrouwen tegemoet.